Sergiu Celibidache

Καθώς εξαντλούνται οι υποβολές της καθημερινότητας, καθώς χαμηλώνουν τα φώτα, αυξάνεται ο χώρος και  η ζωή των μύθων.

Ο Sergiu Celibidache αρνούταν πεισματικά  να ηχογραφήσει δίσκους.  Μόνο λοιπόν αυτοί που μπόρεσαν να τον ακούσουν να διευθύνει συναυλίες  στο Gasteig, στην αίθουσα της Φιλαρμονικής του Μονάχου, με την οποία συνδέθηκε από το 1979 και στην οποία ήταν «μάχιμος» ως τον θάνατό του, τον Αύγουστο του 1996, ήταν και οι εκλεκτοί της αφήγησης του μύθου του Celibidache. Tην επομένη του θανάτου του όμως, οι ανέκδοτες ηχογραφήσεις από τις συναυλίες του, ήταν το σημείο αναφοράς και τριβής.  Οι κληρονόμοι δέχθηκαν να κυκλοφορήσουν αυτές από την  ΕΜΙ, η οποία εξέδωσε 11 CD  με έργα που διευθύνει ο Celibidache. Στην έκδοση υπάρχει κείμενο που υπογράφει ο γιος του μεγάλου ρουμάνου αρχιμουσικού, στο οποίο εκθέτει το δίλημμα που αντιμετώπισε η οικογένειά του μετά τον θάνατο του Celibidache: να διαφυλάξει την επιθυμία του και να μην επιτρέψει τη μετατροπή μιας ζωντανής εμπειρίας όπως η συναυλία σε δίσκο, ή να το κάνει, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε κάθε ενδιαφερόμενο σε ολόκληρο τον κόσμο να έρθει πια σε επαφή με τον μύθο του Celibidache; Στο κείμενο υπάρχουν οι οχτώ λόγοι για τους οποίους η οικογένεια αποφάσισε το δεύτερο. Υπάρχει και μία δεύτερη έκδοση της Deutsche Grammophon, με τις τέσσερις συμφωνίες του Μπραμς.

Πριν ανακαλύψω την εκτέλεση του Celibidache της ενάτης, με υπότιτλο «New World», του  Antonín Dvořák, είχα σε δίσκο την εκτέλεσή της από τον Leonard Bernstein. Η διαφορά είναι τεράστια. Ο ήχος του Bernstein είναι τραχύς και βιαστικός. Αντίθετα, με το ρουμάνο αυτό που απογειώνει τη συμφωνία, είναι η εναρμόνισή της με τον χρόνο. Απλώνεται, απλώνεται σε όσο το δυνατό περισσότερο χρόνο και «γλυκαίνει». Και είναι σαν ν’ αγγίζει το largo τις άκρες του ουρανού.