Η ελαφρότητα της λήθης. (Φρανσουά Ρικάρ «Το τελευταίο απόγευμα της Ανιές. Δοκίμιο για το έργο του Μίλαν Κούντερα»)
Το 1971 ο Μίρεκ λέει ότι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη. Ο Μίρεκ αφήνει τα σημειώματά του αφύλαχτα, διατηρεί το ημερολόγιό του και την αλληλογραφία του, γιατί θεωρεί ότι το Σύνταγμα εγγυάται την ελευθερία του λόγου. Και πριν πειστεί για τη διαφύλαξη του υλικού του, σπεύδει να συναντήσει την πρώην φίλη του τη Ζντένα, για να της ζητήσει τα γράμματά του. Τα γράμματά του που «πρέπει να ήταν τρομερά συναισθηματικά». Γιατί ο Μίρεκ ήθελε πίσω τα γράμματα; «Φαντάζεται να παίρνει αυτό το δεματάκι, να σταματάει στο πιο κοντινό καλάθι των αχρήστων, να πιάνει αυτά τα γράμματα με σιχασιά στα δυο του δάχτυλα, σαν να ήταν χαρτί τουαλέτας λερωμένο από σκατά, και να τα πετάει στα σκουπίδια». Το παραπάνω σημείο είναι από το πρώτο μέρος του Βιβλίου του γέλιου και της λήθης που τιτλοφορείται Τα χαμένα γράμματα . Ο Κούντερα το ολοκλήρωσε το 1978. Ανήκει στον κύκλο των τριών τσέχικων μυθιστορημάτων που γράφτηκαν στη Ρεν και ...