Ποίηση
Μαρία ή Μαγδαληνή
Τελειώνει το ψωμί και τα παιδιά ακόμη πεινάνε
και μια ανησυχία σαν ουρανός ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό της
Η Μαρία Μαγδαληνή δεν ήταν μαθημένη στην πείνα ούτε στη δίψα
ήθελε τα παιδιά της να έχουν όλα τα καλά αυτής της ερήμου
άπλωσε τα χέρια της λοιπόν να κάνει κι αυτή ένα θαύμα
μα είδε τον μισθό της λειψό και στο πορτοφόλι της μόνο
μια φωτογραφία
αυτή του Ιησού αγκαλιά με τον Ιούδα
πεινάω μαμά, είπε το κουτσούβελο και στάθηκε κοντά
στο φουστάνι της
Έπεσαν δυο δάκρυα που έγιναν φραντζόλες και τότε
σαν να θυμήθηκε πως η αγάπη του ενός
και η προδοσία του άλλου δεν ήταν για τα μάτια της
Μην μπλέξεις με άντρες, μονολόγησε
κι έδωσε στο κουτσούβελο ένα χάδι
σαν αυτό το μυρωδικό πριν από αιώνες για το οποίο
ακόμη γράφουν οι ποιητές
 |
| η έκσταση της Μαγδαληνής - Caravaggio |
.....................................................................................
Κι όταν όλα πια ηρέμησαν
νυχτερινή σιωπή σιμώνει
κι ο Λάζαρος ξαναμμένος
μιλάει για λίγο και λέει
γλυκός που ‘ναι ο θάνατος
όταν τον βλέπεις μέσα απ' τον κουτσό καθρέφτη
πείραξε γύρω τις γυναίκες
ήπιε ένα ποτό, γύρισε από τ’ άλλο πλευρό
και κοιμήθηκε ελαφριά
γυμνός
σα μιαν ανάσταση να περιμένει
 | ||||
| the raising of Lazarus/ John Reilly ..................................................................................................... Τα ποιήματα του Βερλαίν Πουκάμισα και μαλλιά λυμένα απομεινάρια μιας νύχτας με οργή μελάνες και ποτά χυμένα οι λέξεις δήμιοι αφόρητοι μ’ επιμονή εθίζουν τούτους τους φίλους σ’ έκσταση ανήμποροι να ζήσουν τίποτ’ άλλο εκτός από ηδονή σελίδες γεμίζουνε και σβήνουν μέτρα και στίχοι στοιβάζονται λειψοί ιδρώνουν τα δάχτυλα και πίνουν λαίμαργα μέχρι το ξημέρωμα ιστορίες που φτιάχνουν επίτηδες μαζί και μοιάζει πως φτάνουν στην αλήθεια τη μια από τις πολλές που μάθανε να λεν περήφανοι γι' αυτή τους τη συνήθεια με λέξεις να παίζουνε σαν τον Βερλαίν ή τον Ρεμπώ στην κόλαση να παριστάνουν όταν τρικλίζοντας διαβάζουν τα ποιήματά τους οι ίδιοι μόνοι τους και κλαιν  ............................................................................ Zweig «Στο θάνατο πας με συνοδεία» είχε πει ο Τσβάιχ στη Φριντερίγκε και είναι τα όρια που δεν ταιριάζουν από τη μία ευμενής θεός από την άλλη άνθρωπος δι' ευχών καμωμένος.  .......................................................................... Η γέννηση του Τόμας Η Χέρτα ετοιμάστηκε πρωί πρωί έφυγε διωγμένη από τις προκαταλήψεις και όταν γέννησε τον Τόμας οι γιατροί είπαν πως αντί για αμνιακό υγρό το παιδί προστατευόταν από νότες. Έκοψαν τον ομφάλιο λώρο και έγινε συγχορδία.  ...................................................... Τη νύχτα ο Κιχώτης και ο Γιόζεφ Κ. Φθόγγος γίνεται η νύχτα κι ο ύπνος βραχύ φωνήεν τ’ αστέρια εκατομμύρια αναγνώστες μοιράζουν συνείδηση στον Κιχώτη ή στον Γιόζεφ Κ.   ........................................................ Πολύχρωμο Λιμάνι
............................................................. Ο Ρουσσώ ήταν μόνος Εγώ έχω το μολύβι και ψάχνω ανθρώπους και σύμπαντα γράφω με οξείες και πνεύματα, σε παραλλαγές σημάτων κάπου βρίσκομαι Όμως ο Ζαν Ζακ ήταν μόνος απέναντι στην Αλήθεια και όταν σκούπισε τα πόδια του στο κατώφλι μου, άφησε δάκρυα και πέτρες Κοιμήσου τώρα αγαπημένε οι άνθρωποι σε αναγγέλλουν ακόμη και εγώ με το μολύβι αντιγράφω τους λόγους σου και σκάβω τον λάκκο μου ohne Leitung  ........................................................... Θάλασσα φωνάζει Ένα "αχ" κλεμμένο από την επιθυμία σπάει το αντίδωρο του απογεύματος· μιας θάλασσας υποταγμένης στην κοινή μας ελευθερία και έπειτα πάλι σιωπή μόνη, γλυκιά σαν καστανό κεράσι.  ........................................................ Αύγουστος I. Ο σφυγμός των κυμάτων προσφέρει μία ελάχιστη συνείδηση Ο ειρμός της φύσης είναι αλάθητος Ώρα απογεύματος Αυγούστου και ετοιμάζομαι για την ανάσταση έτσι καταργούνται οι ιδιοτροπίες Το υπόλοιπο της συνείδησης ανήκει στον ορίζοντα. II. Η νύχτα τον Αύγουστο μένει χωρίς ξημέρωμα για να είναι ασφαλή τα ταξίδια των εραστών που με μάτια σαν δικαιολογίες βλέπουν από τα συντρίμμια να αναβλύζει δικαιωμένο ένα φωτεινό κλωνάρι. III. Νύχτα στη μέση του φεγγαριού οι σελίδες με τα ποιήματα που έγραφα για σένα σκορπισμένες στα βότσαλα οι γέροι ψαράδες, ερασιτέχνες της αφής τις μαζεύουν
|
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου